ความหลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์กับการพัฒนาเศรษฐกิจชายแดน ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ตอนที่ 3

ความหลากหลายกลุ่มชาติพันธุ์กับการพัฒนาเศรษฐกิจชายแดน

ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

ตอนที่ 3

ลักษณะทั่วไปของกลุ่มชาติพันธุ์

สถานการณ์ปัจจุบันด้านสังคมและเศรษฐกิจของกลุ่มชาติพันธุ์ในแม่สาย พบว่า ประชากรส่วนใหญ่มากกว่าครึ่งไม่ได้รับการศึกษา และมีรายได้ต่ำกว่า 15,000 บาท ต่อเดือนมากที่สุด ดังที่ได้กล่าวไว้ในตอนที่สองว่า  การอพยพเข้าสู่แม่สายกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งหมดมาจากสองเมืองหลักคือเมืองสิบสองปันนาและเมือง เชียงตุง เมืองยอง เมืองแสนหวี  สปป.ลาว และจังหวัดท่าขี้เหล็ก  เหตุผลที่อพยพมาสู่ประเทศไทยคือ ต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้นมากที่สุด นอกจากนี้เป็นการอพยพติดตามมาอยู่กับครอบครัวและหนีภัยทางการเมืองนอกจากนี้ยังมีเหตุผลหลายอย่างที่ทำให้ตัดสินใจมาอยู่แม่สายอย่างถาวรเพราะมีกลุ่มเครือญาติอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก  การตั้งรกรากอยู่ชายแดนแม่สายเพราะเดินทางสะดวกหากการเดินทางกลับไปเยี่ยมถิ่นฐานเดิม   การที่แม่สายเป็นเมืองชายแดนและเป็นจุดผ่านแดนที่สามารถเข้าไปประเทศสหภาพเมียนมา และตลาดท่าล้อจังหวัดท่าขี้เหล็ก ทำให้มีนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศเข้ามาเป็นจำนวนมาก จึงเป็นเป็นเหตุทำให้แม่สายเป็นแหล่งแหล่งการค้าชายแดน ที่สามารถนำเข้าและส่งออกสินค้ากับประเทศเพื่อนบ้านได้ ด้วยเหตุนี้ทำให้กลุ่มชาติพันธุ์จำนวนหนึ่งเชื่อว่าการมาอยู่ที่แม่สายเพื่อประกอบอาชีพและเพื่อการมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

การเดินทางมาสู่ประเทศไทยมีสาเหตุของการเดินทางหลายประการ เมื่อสอบถามประเด็นแรกว่าก่อนเดินทางมาแม่สาย ใครเป็นผู้ชักชวนมา พบว่า ชาวไทลื้อ กับไทใหญ่ ตั้งใจมาเอง ส่วนไทเขินแลละจีนยูนนาน นั้น ผู้ที่ชักชวนมาคือญาติ ซึ่งได้เข้ามาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ประเด็นที่สอง คือเหตุผลที่มาอยู่แม่สาย พบว่าทั้งชาวไทลื้อ ไทเขินและไทใหญ่ ต่างตอบว่าต้องการสร้างชีวิตที่ดีขึ้น ส่วนจีนยูนนานต้องการมาอยู่กับครอบครัว ประเด็นที่สาม การเลือกพื้นที่แม่สายเป็นแหล่งที่อยู่ถาวรนั้น กลุ่มจีนยูนนานต้องการมาทำการค้า เพราะเป็นเรื่องที่คนจีนถนัด ส่วนกลุ่มชาติพันธุ์อื่นต้องการมาอยู่แม่สายเพราะมีญาติอยู่มาก่อนเป็นที่ที่มีความสงบ มีความสุข และมีโอกาสที่จะมีชีวิตที่ดี