ใบไม้นอกกำมือ

เลาะเลียบข้างๆธรรมมาสพระศาสดา

            ดูกร ภิกษุทั้งหลายใบไม้ในกำมือของตถาคตกับใบไม้ในป่าทั้งป่า อย่างไหนจะมากกว่ากัน เหล่าพระภิกษุตอบว่า ใบไม้ในป่ามีปริมาณมากกว่าพระพุทธเจ้าข้า

            ครั้งที่แล้ว เราได้พูดถึงใบไม้นอกกำมือ หรือศาสตร์และศิลป์ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่ได้ทรงนำมาสอน เพราะ ไม่ใช่เหตุที่จะพาให้หลุดพ้น

            ในยุคปัจจุบัน เราพบเรื่องของใบไม้นอกกำมือหรือศาสตร์ที่ไม่ปรากฏในพระไตรปิฎกมากมาย แต่ไม่สามารถเป็นที่ยอมรับกันได้ ด้วยเหตุผลไม่มีในคำสอนของพระพุทธเจ้าและไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ ผู้ที่เข้าไปคลุกคลีในเรื่องเหล่านี้จึงกลายเป็นคนงมงายไร้สาระไป

            ถามว่าแล้วการทรงเจ้าเข้าผีมีจริงหรือไม่

            ในระยะก่อนหน้านี้มีกรณีจับร่างทรงออนไลน์ หรือเรื่องความพยายามที่จะจัดระเบียบเจ้าเข้าทรงกันขึ้น เป็นกรณีดราม่าในโลกโซเชียลกันอย่างแพร่หลาย ฝ่ายที่ไม่เชื่อก็ด่าประจานกันเต็มที่ ฝ่ายที่จะเชื่อเลยต้องเก็บตัวถนอมแรงกันไว้ก่อน

            เรามักจะรู้จะเห็นว่ามีการเข้าทรงของเจ้าสำนักต่างๆอยู่เสมอทั้งจากในสื่อต่างๆ จากละครบ้าง หรือจากการบอกเล่าของญาติมิตรบ้าง บ้างก็เชื่อและศรัทธาอย่างจริงจัง บ้างก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่บ้างก็บอกว่าไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่ รวมความว่าแม้ไม่เชื่อก็ขอกลัวเอาไว้ก่อน เพราะสิ่งที่มองไม่เห็นย่อมก่ออันตรายให้ได้ทุกเมื่อ

            แล้วอย่างนั้นการทรงเจ้ามีจริงหรือ ต้องกลับมาที่เรื่องของภพ คือการทรงอยู่ ภูมิ คือสถานที่อยู่ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงสอนเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดของสรรพสัตว์ว่าเป็นวัฏสงสาร คือการเวียนเกิดเวียนตายอยู่ในกองทุกข์ ที่มีถึง 31 ภพภูมิ เป็นภพภูมิแห่งทุกข์ 4 คือ นรก เปรต อสุรกาย และสัตว์เดรัจฉาน ภพภูมิแห่งสุขคือ สวรรค์ 6 ชั้น รูปพรหม 16 และอรูปพรหม 4 ชั้นกลางที่มีทั้งสุขและทุกข์ คือมนุษย์อีก 1

            อาศัยกิเลส คือความอยากมีอยากเป็นของมนุษย์ดึงดูดให้เหล่าสัตว์ในภพภูมิอื่นเข้ามา สอดแทรก สร้างอิทธิพลครอบงำดวงจิตตนให้หลงตาม สัตว์ในภพภูมิอื่นที่เราเหมารวมเรียกว่าวิญญาณหรือผีที่มีอำนาจจิตเหนือกว่าจึงเจ้าควบคุมจิต บังคับให้เป็นไปตามความต้องการของเขา ซึ่งเรียกกันว่าทรงเจ้าเข้าผี เหล่าวิญญาณเหล่านี้อาศัยความมีอายุยืนของตน ได้รู้ ได้เห็นความเป็นไปในโลกมานาน บางดวงวิญญาณมีอายุผ่านมาหลายร้อยปี ตึงพอมีฤทธิ์ทำนั่นนี่ตามใจคนได้พอสมควร ก่อให้เกิดศรัทธาตามมา นี่คือการทรงเจ้า ที่หลายคนหลงเข้าไปศรัทธา สร้างค่าให้เป็นเทพนั่นเทพนี่ แท้จริงแล้วโดยมากก็จะเป็นแค่วิญญาณตกค้างในโลกเท่านั้น เทพพรหมจริงๆนั้นหาแทบไม่มี

  • พหุเว สรณัง ยันติ
  • ปัพพตานิ วะนานิ จะ
  • อารามะรุกขะเจตยานิ
  • มนุสสา ภะยะตัชชิตา
  • เนตัง โข สะระณัง เขมัง
  • เนตัง สะระณะ มุตตะมัง
  • เนตัง สะระณะ มาคัมมะ
  • สัพพะทุกขา ปมุจจะติ

           มนุษย์ทั้งหลายเป็นอันมากเมื่อเกิดภัยคุกคามแล้ว ก็ถือเอาภูเขาบ้าง ป่าไม้บ้าง อารามและรุกขเจดีย์บ้าง ว่าเป็นสะระณะ นั่นมิใช่สรณะอันเกษม นั่นมิใช่สรณะอันสูงสุด เขาอาศัยสรณะนั้นย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้