หาผลไม้กินให้ถูกปาก

มักมีคนพูดให้ได้ยินเสมอๆ ถึงคุณภาพผลไม้ว่าลดลงหรือไม่อร่อยเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งคนที่พูดทำนองนี้ย่อมต้องทราบนะว่า ไม่ใช่คนวัยรุ่นแล้ว เพราะผ่านร้อนผ่านหวาน ผ่านรสชาติอร่อยของผลไม้ในประเทศมาก็ไม่น้อยแล้ว

เช่น เขามักจะพูดว่าเดี๋ยวนี้หามะม่วงเขียวเสวยอร่อยๆกินไม่ค่อยได้ !!

หาลิ้นจี่รสสุดยอดได้น้อยลง หาลองกอง ทุเรียน ที่เคยประทับใจได้ยากขึ้น หรือหาได้แต่ทำไมมันแพงจัง ??

ครับ หายากแต่แพงขึ้นแสดงว่าของดียังมีอยู่ !!

การพัฒนาคุณภาพผลไม้ไทยไม่เคยหยุดนิ่ง อีกทั้งยังก้าวหน้าจนประเทศเพื่อนบ้านอิจฉา เพราะงานวิชาการเกษตรเราไม่น้อยหน้าใคร สภาพดินฟ้าอากาศก็เป็นใจ ฉนั้นไม่ต้องไปสรุปว่าเดี๋ยวนี้คุณภาพผลไม้ไทยลดลง

ข่าวบนหน้า นสพ.ธุรกิจสัปดาห์ก่อนรายงานว่า จีนซื้อทุเรียนไทยยกสวน ยกผลไม้เกรดเอ ไปนอกทิ้งเกรดบี ไว้ให้คนไทยกิน

ฟังแล้วดีใจกับคนเป็นเจ้าของสวนผลไม้จริงๆที่มีเงินมีทองเพิ่มขึ้น ขายได้ราคาขึ้นไม่ต้องรำคาญใจกับพ่อค้าคนกลางไปกดราคา ซึ่งในความเป็นไปใช่เพียงทุเรียน มะม่วงพันธุ์ดีๆ กล้วยหอม และผลไม้อีกหลายชนิดถูกซื้อกันแบบเหมาสวนมานานแล้ว เพื่อส่งกลับไปขายทำกำไรในประเทศเขา

คนไม่มีสวน ก็ให้เช่าที่ดินปลูกกล้วยหอม ก็ยังได้แฮะ !!

รู้สึกเราจะสดุ้งกับการเข้ามาของคนจีนกันบ่อยๆ และในหลายๆเรื่อง นอกจากเรื่องผลไม้แล้วยังมีเรื่องนักท่องเที่ยว เดี๋ยวนี้ทางได้ยังมีเรื่องการเข้ามาสัมปทานพื้นที่ในวัดหลายแห่ง เพื่อจัดเป็นพื้นที่เฉพาะไว้รับทัวร์จีน วัดเอาเงินไปเป็นรายเดือนแต่ในส่วนที่เช่าพื้นที่นั้นคนจีนเขาบริหารเอง

เขาหาเงินกับนักท่องเที่ยวจีนที่ยังศรัทธาวัด เก็บเงินพวกเดียวกันเอง หอบเงินกลับเอง วัดเข้าไปยุ่งไม่ได้ ได้แต่ทำตาปริบๆ เพราะเซ็นต์สัญญารับเป็นรายเดือนไปแล้ว ?!

นอกเรื่องไปหน่อย... เรื่องผลไม้ไม่เกี่ยวกับสัมปทานวัด !!

แม่ค้าผลไม้แถวตลาดศิริกรณ์บอกว่า มะม่วงที่เห็นๆนี่ถือว่าเกรดบีนะ เกรดเอ ส่งนอกไม่ถึงปากเราหรอก !

ถามว่าถ้าเงินถึงจะหาเกรดเอ กินได้ไหม๊? ก็ได้นะแต่ราคาจะทะลุไป 2-3 เท่าตัว... คนจีนยังต้องการผลไม้จากไทยอีกมาก เพราะคนเขามาก ในภาพใหญ่น่าจะถือว้าดีต่อเกษตรกร ส่วนผู้บริโภคไทยก็ทนๆหน่อย

ทุกวันนี้คนทันมากินผลไม้กันมากขึ้น อาจเพราะโลกออนไลน์ก็มีส่วนเผยแพร่สรรพคุณแต่ละชนิดกัน ไม่เว้นแต่ละวัน ร้านค้าผลไม้น้อยใหญ่พลอยได้ขาย ได้มีอาชีพ ไม่ว่าแผงเล็กแผงใหญ่ตามซอกซอยหรือต่างอำเภอ ก็มีผลไม้ให้หาซื้อกันสะดวกขึ้น

เมื่อยังหาซื้อกินได้ว่าย ก็เลยยังไม่ถึงกับเดือดร้อนอะไรกันมากนัก !!

หยิบหาอะไรได้ ไม่ว่าที่ปลูกได้ดีในท้องถิ่น หรือมาจากภาคอื่นที่ราคายังพอรับได้ ถือว่ายังมีให้ซื้อกินไม่ขาด

ส่วนคอระดับสูงจะเป็นไปกินเกรดบน หรือผลไม้นอก ก็ให้เป็นเรื่องของฐานะทางเศรษฐกิจของแต่ละคน แต่ละครอบครัวที่จะหากินกันไปตามฐานะนั้น

ข้อสำคัญ...อย่าให้มีผลไม้พิษที่แช่สารให้ผิวสวย อัดยากันแมลงจนเกินเหตุ หรือฉีดสีสันจนเกินงามเข้ามาปะปนขายให้ผู้บริโภคได้รับพิษไปด้วย แค่นี้ก็พอแล้ว !!